Instagramdagen

  Vrijdag, laatste uur. Gedoofd vuur en een vraag om aandacht zucht. Ze moet naar verluid uit. Verplicht door ouders die op haar sociaal welzijn zijn gericht. Maar ze wil thuis, kamer in en gordijnen toe. Ze is moe. Ze wil niet dansen. Niet worden gekust. Ze wil alleen zijn en rust. Ik knik. Begrijp haar punt. Ik laat haar. Met rust die haar niet wordt gegund.

  Moeder die in de hemelen zijt Gemis blijft, het heeft geen naam Na al die zonder jou verstreken tijd weet ik er nog steeds niet mee om te gaan. Uw rijk was fijn om te wonen Uw wil was voornamelijk ons geluk Zelf wil ik dat de kinderen ook graag tonen maar mijn zorgeloosheid is al te vaak kaduk Je kan me helaas niet meer verlossen van de twijfels en dwaasheid die ik in mij draag Hoe zag jij tussen de bomen door toch de bossen? Zelf zoek ik vergeefs het antwoord op die vraag.

Schrijven is als melk voor deze lactose intolerante kat. Altijd pas op de bodem van de kelk besef ik wat ik beter gelaten had.  

  Wie in het Hageland zijn jaren leeft weet van heuvels en dalen van moeizaam klimmen en dralen en de voldoening die overwinnen uiteindelijk geeft. Wie zoekt en niet vindt maar langs paden blijft dwalen door donkere bossen of velden soms vol in de wind om het geluk zelf te gaan halen die weet al wat ik nu heb, is absoluut verdiend. Wie met het hart als gids durft verdwalen om bij liefde thuis te komen die schrijft de mooiste verhalen en leert met vallen en opstaan hoe ze in het Hageland, genaamd leven lang en gelukkig kan wonen.